Literatura polska i fotografia: od pozytywizmu do postmodernizmu.

Tematem wykładu będą dzieje motywu fotografii w literaturze polskiej od II połowy XIX wieku po czasy najnowsze. Jednakże zaprezentowane zostaną wyłącznie te utwory, które prezentując fotografię, czynią to w sposób wymagający znajomości zarówno szerszego kontekstu tekstowego, jak i kulturowego (np. antropologicznego, etycznego, itp.). Z fotografią bowiem łączy się najczęściej problematyka psychologiczna (pragnienie stymulowane przez obraz), poznawcza (odkrywanie prawdy na podstawie obrazu) oraz tanatologiczna, z którą związana jest też kwestia przemocy (zdjęcia zmarłych i zabitych lub samo fotografowanie jako symboliczne zabijanie). Szczegółowy plan wykładów jest następujący:
1. Obiektywny obraz. Bolesław Prus i Ryszard Kapuściński jako estetycy fotografii
2. Lalki, lustra, klepsydry. Motyw fotografii w polskiej prozie lat 1863-1939.
3. Wojna z fotografii. Funkcja zdjęć w literaturze o czasie zagłady
4. Terror (z) fotografii. Nowoczesna przemoc w ujęciu Rafała Wojaczka i Wisławy Szymborskiej
5. Jedyna chwila. Fotografowanie w poezji polskiej dwudziestego wieku (T. Czyżewski, S. Barańczak, J. Szuber).
6. Mitologiczna migawka. M. Jastrun, Z. Herbert i C.K. Norwid wyjaśniają swoje fotografie.
7.  Fenomenologia fotografii. Poetycka percepcja w ujęciu Anny Kamieńskiej i Tymoteusza Karpowicza
8. Więcej niż na fotografii. Czesława Miłosza przygody ze zdjęciami
9. PRL w obiektywie. Fotograficzne reprezentacje rzeczywistości w literaturze lat 1947-1989
10. Czytanie obrazu. Motyw fotografii w prozie lat 1990-2000
11. Opowieści z albumu. Narracyjna funkcjonalizacja fotografii w autobiografiach rodzinnych (B. Latawiec, I. Smolka, A. Tuszyńśka).
12. Antropologia fotografii. Zdjęcia artystów w literackim ujęciu Wisławy Szymborskiej, Zbigniewa Herberta i Andrzeja Stasiuka.
13. Pisarz nad fotografią (proza biograficzna, pamiętniki, listy).
14. Modele fotograficznej reprezentacji w polskiej poezji najnowszej.